Sayfalar

O Sabah!

O sabah anlamıştım.

Annem her gün olduğu gibi o günde beni okula götürüyordu. Her zaman elimden tutar, okul çantamı kendisi taşırdı. Beni sever ve düşünürdü. Ben daha 7 yaşındaydım ama hayat sahnesinde akıp giden tüm olayların farkındaydım. Gözlerim bakmaz görür, kulaklarım dinlemez duyardı. Şimdi düşünüyorum da büyük insanların bile hala farkına varamadığı çoğu şeyin farkındaydım ben o yaşta.

O sabah..

Annemle karşıdan karşıya geçerken karşımızdan, çöp kutularını karıştırıp geri dönüşümü olan her şeyi taşıdığı iki tekerlekli demir parçasına geçirilmiş çuvalın içine koyan kadın ve yanında benim yaşlarımda bir kız çocuğu geçiyordu. Kadının üstünde yeşil kıyafeti, üstünde kırmızı hırkası, altında uzun bir eteği, ayağında terliği vardı. Saçları koyu sarı ve topluydu. Kızının ise, beyaz bir tişörtü, pembe bir montu, kendisine büyük gelen bir pantolonu ve pembe botları vardı, esmerdi. Annesine bir şeyler söyledi, sanırım yorulmuştu, annesi çuvalın üstüne kızını oturtup ilerideki çöp kutlusuna doğru ilerledi.

Yanımızdan geçtiklerinde kafamı çevirip ona baktım, göz göze geldik. Gözlerinde konuşabildiğini o gün anladım. O da farkındaydı sahnedekilerin. Benim gibiydi. Bakışlarını hiç unutmadım. Şimdi daha iyi anlıyorum yüzündeki ifadeyi. Kabullenişti bu, hayatı sorgulamayı bırakmaktı. Olanı kabul edip mutsuz olmamaktı ama mutluda olamamaktı.

O sabah anlamıştım. Hayat herkese farklı sunuluyordu, yaşamlarımız eşit değildi ve biz çocuklar hayatımızı kendimiz seçemiyorduk. Kim istemez ki ile başlayan tüm cümlelerin sonunu masallar kadar güzel bitirebilirdik elbette.

O sabah anladım ama o bunu benden çok daha önce anlamıştı.

Ve biz daha 7 yaşındaydık.

2 yorum:

Blogumu ziyaretiniz ve yorumunuz için teşekkür ederim.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...