Sayfalar

Çocuk

İnsanlardan uzağım. İçlerindeyim ama yalnızım. Zaten uzun zamandır kendime bile yalnızım. Şimdiki halim, şimdiki ben. Tam olarak bu ben, ben değilim.
Daha çok gülerdi,
daha çok kahkaha atardı,
daha az düşünür,
daha az ağlardı,
daha az özlerdi,
daha çok severdi,
daha çok eğlenir,
daha çok keyif alırdı
eski ben.
Şimdiyse en son ne zaman kahkaha attığımı hatırlamıyorum. Kahkahayı geçtim, en son gerçekten, içten ne zaman güldüm, bilmiyorum. Anlamsızca ağlıyorum. Belki de neden ağladığımı bilip, kendime itiraf edemediğimden daha çok ağlıyorum. Özlem. Özlemek. Özlüyorum. Çünkü; yalnız hissediyorum. Bazen, hayır, çoğu zaman çok sessiz her taraf, herkes. Eski beni çok düşünüp, özlerken şu andan ne keyif alabiliyorum ne de eğlenebiliyorum.
220 metrekarelik koca bir evin salonundaki sekiz kişilik yemek masasında yazıyorum.
Yanımda yalnız.
İçimde.
Bir saat sonra güneş batacak. Koyu gri bulutlar geziyor gökyüzünde. Bahçe katı, boydan cam. Bisikletli bir çocuk geçiyor, çimlerin arasındaki küçük yoldan. Alakasız ama İbrahim Tatlıses’ten Akdeniz akşamları bir başka oluyor şarkısını duyuyorum. Dinlediği şarkıyı herkesle paylaşmak isteyen paylaşımcı arkadaştan. Arabayla birlikte seste uzaklaşıyor. Az önceki bisikletli çocuk yine geçti, mavi kulaklığı vardı. Salıncakta tek başına sallanıyor şimdi.
Birileri seni görüyor, izliyor ama haberin yok. Ya da tam tersi. Ne sinir bozucu bir durum izlenen için. Gri bulutlar gözden kayboldu, yerini beyaz bulutlara ve maviliğe bıraktı. Güneşte gitti, çocukta.
Yarın güneşi tekrar görmek umuduyla.

Görüştüğümüz zaman görüşürüz.


8 yorum:

  1. Birkaç günlüğüne, imkanınız varsa şayet, gidin. İyi gelir. ;)
    Sevgiler..
    Bu kadar derin olmasa da, benzer hisler bende de var bu ara.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim, çok sağol :) Her şey geçer önemli olan geçeceğini bilmek ve sabır göstermek :)

      Sil
  2. heeey ama iyisin de miiii :)

    YanıtlaSil
  3. "Şimdiyse en son ne zaman kahkaha attığımı hatırlamıyorum."
    Evet, son yıllarda birkaç kere söyleyiverdiğim cümle işte bu. Kendimi gördüm yazıda. Şöyle ki, dışarıyı izlemek, o alakasız şarkılar... Hepsi, hepsini boşluğa bakar gibi izliyorum, dinliyorum. Halbuki gün batımları güzeldi. Sonra gülemez olduk, güzelliği kalmadı.

    Harika bir yazıydı! :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sanırım her şey çocukken güzeldi. O zaman içimizde ne boşluk vardı ne de başka bir şey. Yorumundan sonra fark ettim, bir öz eleştiri yapmak istiyorum. Kahkaha atan insan mutlu insandır, bize göre öyle değil mi? Ya da bu yazımda bana göre öyle olmuş. Halbuki bazı kahkahalar ardında derin acılar barındırır. Çoğu zaman çok gülen insanları daha yakından tanıdığımda acılı olaylar yaşadığını fark ediyorum. Yani bazı doğrular, doğru değil aslında toplum bize doğru olduğunu söylüyor bizde inanıyoruz. Çünkü; bazen sorgulamak bile zor geliyor.

      Sil

Blogumu ziyaretiniz ve yorumunuz için teşekkür ederim.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...