Sayfalar

duymaz olaydım, görmez olaydım..

Dün sahildeydik, çok ilginç bir şey duydum, duymakla kalmadım sesin geldiği yere kafamı çevirdim ve gördüm. Bizim yıllardır Overlokçu makinesi ayağınıza geldi ile başlayıp, 5 dakika da teslim edilir ile biten overlokçumuz vardı ya hani.. Artık o gitmiş! Yerine ne gelmiş dersiniz? 
Selfie çubuğu.. 
Evet, evet tam olarak duyduğum ses şuydu.. 

"Selfie çubuğunuz ayağınıza geldi, en güzel fotoğraflar en güzel selfieler sizin olsun."

Şaşırdım vallahi, yılların eskitemediği overlokçumuzu bi sahiplendim kendi içimde. Her şey değişiyor ya şimdiki çocuklar artık bunu duyacak, bunu bilecek. 

Özledim seni..
Benim güzel çocukluğum..


2 yorum:

  1. Doğrusu ben de şaşırdım, hakikatten bir anda sahilde duymak ve görmek çok şaşırtıcı olsa gerek. Giderek yalnızlaştığımızın göstergesi aslında. Eskiden "bizi bir çekiverirmisiniz kardeş?" denirdi. Şimdiyse kimselere ihtiyacımız yok çok şükür!!! her işimizi kendimiz yapıyoruz kameralar hem önü hem arkayı gösteriyor, selfie çubukları da bizim kendimizi daha iyi çekmemizi sağlıyor. Kimseye minnet edip çeker misiniz demiyoruz. Bilemiyorum. Yakında bitkiler gibi yalnızca "Oluş" halinde yaşayacağımız kesin. İlişkileri ve iletişimi yüzümüze gözümüze bulaştırdığımız için. Bitkisel hayatlara (!) az kaldı... Eski günler özlenesi elbette...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yazdiklarinizda o kadar haklisiniz ki. Soylenecek soz birakmamissiniz. hayat kolaylastikca, biz uzaklasiyoruz.

      Sil

Blogumu ziyaretiniz ve yorumunuz için teşekkür ederim.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...